Soms treedt heel onverwachts Murphy’s Law in werking. Al kun je er op wachten als er al een paar dingetjes niet zo soepel verlopen, natuurlijk.

Laten we stellen, dat we vanwege pijnlijke rug van di Mama een afspraak bij een specialist in een ziekenhuis hadden, met het oog op die zo vurig gewenste MRI-scan. Dat de stappen er naar toe al heikel waren. Di Mama kon zich bijna niet meer roeren vanwege pijnlijke rug, en inmiddels ook heupen, liezen en benen. En dat je dan arriveert bij het ziekenhuis, de rollator uit de auto tilt klaar voor gebruik, en dat di Mama er een paar stappen mee doet en dan ongelukkig ten val komt.

Dat we uiteindelijk door een vriendelijke voorbijganger een rolstoel ter beschikking kregen, en toch de afspraken konden aflopen bij de diverse specialisten, alvorens we bij ook nog maar even wegens haar pijnlijke rechtervoet door die val naar de Eerste Hulp gaan. We zijn toch al in het ziekenhuis, immers. Een uurtje meer of minder, kan dan niet meer jeuken, inmiddels. En dat er dan niet louter een foto, een MRI-scan – want we zijn er toch nog, en er was een gaatje in de agenda – en dan nog een foto van haar knie moet worden gemaakt. En er diverse botbreuken te zien waren. En dat haar rechter onderbeen in het gips moet.

Op dat moment kun je mij wegdragen. De stress sloeg me om het hart. Mijn normaliter kalme en serene gestel was ik heel even kwijt.

Het #WOT-woord van afgelopen donderdag was:

Kwijt ~ 1) Bijster 2) Foetsie 3) Niet meer in het bezit van 4) Niet te vinden 5) Onvindbaar 6) Poter 7) Spoorloos 8) Verdwaald 9) Verloren 10) Verloren hebbend 11) Vermist 12) Weg 13) Weg of zoek 14) Zoek 15) Zoek of weg

De afgelopen twee maanden heb ik me dagelijks bekommerd om di Mama, natuurlijk. Genoeg te doen, elke dag opnieuw.

Edoch, nu zag ik niet meer hoe ik haar – met het advies haar rechterbeen niet te belasten twee weken lang – zelf nog kon verzorgen. Echt, dan zinkt de moed me in de schoenen. Haar voorzien van twee krukken zag ik vanwege haar pijnlijke rug helemaal niet zitten. En haar in / uit / naar / over / door verslepen met een rolstoel… nee, ik kon dit absoluut niet gaan mannen in mijn up. Daarnaast heeft ze veel hulp nodig met betrekking tot haar pijnlijke rug.

Dat gaf ik dan ook aan aan die vriendelijke dame van de afdeling Nazorg, en gelukkig snapte men dat. Het duurde een poosje, maar uiteindelijk kon di Mama in het ziekenhuis terecht voor een paar dagen waarna er een plekje beschikbaar komt in een revalidatiecentrum.

Al moest ik wel even slikken, en di Mama ook natuurlijk, bij het idee dat we elkaar op deze manier voor heel even kwijt zijn.

Het raakt me, dat op dat moment van totale wanhoop mijnerzijds net als je denkt dat je de weg kwijt bent, omdat je niet langer weet hoe het nu verder moet er toch altijd weer vier kruispunten beschikbaar komen. Waardoor we elkaar dan toch weer – al duurt ons wederzien dan qua tijdsbestek wat korter – in een andere en misschien zelfs betere rol zullen tegenkomen…

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat bij Martha een link achter naar je eigen blog.