“Ho, ho, ho!” zweepte de Kerstman zijn elfjes wat op, “Kerstmis is geen vreet- en zuipfestijn! Het is het moment dat we uitkijken naar cadeautjes, dus vort… inpakken en afleveren in mijn slee.”

De Kerstman hield er graag een flink tempo in. Hij was zelf al bijna laveloos van de Glühwein en kon het onderwijl niet laten om Tinkerbell – die voor even Peter Pan’s droomwereld had verlaten – af en toe ongenadig op haar achterwerk te slaan. Plagend, dat dan weer wel. Hij wist dat een zuchtje haar reeds omver kon blazen, dus net op tijd deinsde hij terug van al teveel geweld.

Tinkerbell op haar beurt wist wel van wanten. Ze had zich voorgenomen dat zodra ze klaar was met het werk, eens wat mensen die dit lichtfeest in alle eenzaamheid moesten doorbrengen, te verlichten van de druk van het alleen moeten zijn. Om wat voor redenen dan ook zou ze – onvermoeibaar met haar stafje wat mensen gaan betoveren en zorgen dat het leven voor hun ook een feest zou zijn – dezer dagen. Ze probeerde iedereen van dat nut te overtuigen, maar Vader Kerstmis was onverbiddelijk. Het was zijn taak helemaal niet. Cadeautjes, dat dan weer wel. En dus bleef hij daarop hameren.

Dagen, nachten, uren, iedereen werkte zich uit de naad deze afgelopen dagen. Tinkerbell, was tegen de tijd dat het Kerstavond was vrijwel uitgeput. Ze rustte even op een wolkje uit, gewoon even een powernap van twintig minuten lang, en ze zou weer zo levendig zijn als… ze viel in een diepe slaap. En tijdens haar slaap gebeurde er iets wonderlijks, want beneden op aarde in een Kerststal werd een kindje geboren. Het kindje keek met heel heldere ogen de wereld in en zag daar die drie Wijzen om hem heen terwijl zijn moeder hem de borst gaf. Eenmaal klaar met drinken liet het kleine kindje, Jezus genaamd, drie luide boertjes. Stond op en wandelde, als was het reeds volgroeid, richting de slee van de Kerstman en nam erop plaats.

Hij belandde ergens in een drukke winkelstraat met een Internetcafé en parkeerde daar de slee die hij had geleend van de Kerstman. Al snel nam hij plaats achter een computer, en zo klein als hij was, typte hij daar wat woorden op Sociale Media kanalen als Facebook en Twitter.

De uitspraak was dat hij iedereen dankte voor het mooie voorgaande jaar. Hij riep verder nog dat Kerstmis een samenzwering van liefde en dankbaarheid was. En dat het licht voor iedereen was, welk hart het ook betrof, en dat het zou groeien en schitteren als ware het een feest.

Al gauw kwamen daar venijnige reacties op. Veel mensen dachten dat ze genept werden. En dat deze uitingen waren verzonnen om de mens nog bozer en ontevredener te maken dan ze al waren.

Het kindje moest daar wel een prop van wegslikken. Hij wist immers dat zij die genoeg van zichzelf houden zouden, de krachten zouden bezitten om te helen. En zo verder te gaan met hun leven. Hij besloot de hulp in te schakelen van Tinkerbell, die daar nog lag te slapen op dat wolkje. En liep zelf een bar in waar hij zich vol liet lopen met bier, wijn en ander venijn.

Jaar na jaar, Kerstmis na Kerstfeest, altijd weer hetzelfde verdomde liedje. Hij kon er niet meer tegen. En dus bedacht hij zich dat het enige dat hij samen met Tinkerbell kon doen, het licht terug te toveren was. Maar omdat hij zichzelf zo volvrat en -dronk – net als het gros van de mensheid – zou dat nog wel enkele maanden gaan duren…

Lichtfeest ~ viering van de terugkeer van het licht

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat een link achter naar je eigen blog onder het woord van die week zodat iedereen mee kan lezen.

De #WOT is bedacht door Karin Ramaker. Daarna is het door moi, vervolgens Hendrik-Jan de Wit en nu dus door Martha Pelkman.