Zo verwonder ik me altijd weer over die alsmaar groeiende stapels zelfhulpboeken bij mijn favoriete boekendealer. Verkoopkreten als: ‘Het boek dat je leven verandert’ maar er niet bij vertelt wanneer, of ‘Wat doen we als het leven niet verloopt zoals verwacht’ omdat we het rookgordijn niet langer kunnen ophouden, kan ik niet meer aanhóren of zelfs maar zien.

Daarom kon ik zo intens genieten van het boek van Koch, Boekenweekgeschenk dit jaar, Makkelijk Leven. Hij zet zich zelf hierin neer als de schrijver van dat soort boeken. Dat maakte direct dat ik ernaar verlangde te weten hoe het boek zou eindigen, maar wees getroost, heb niet eens eerst de laatste pagina gelezen. Wat ik normaliter dus wel doe. Nee, dat cynische starttoontje, nodigde me uit om er eens vergenoegd voor te gaan zitten. Het boek eindigt – toch enigszins voorspelbaar – als hij – bijna willens en wetens zelfstandig – zijn eigen leven en gezin de soep in roert.

En dan denk ik dus, zie je wel, ook dat zijn maar gewone mensen met goede en foute kanten, met wensen en plichten, met soms wat te veel bagage waarvan ze achteraf roepen dat hun lot een ‘cadeautje’ was. Waarmee ze zonder ogenschijnlijke hulp van buitenaf menen ook een ander gericht te kunnen adviseren. En dan een boek gaan schrijven, voorzien van de meest godsonmogelijke verkoopkreten.

Ik dacht altijd dat ikzelf notabene een zweefteef was, maar blijk toch nog niet zo gespeend van gezond boerenverstand. Want het leven ís prachtig, totdat iemand er een touw aan vast tracht te knopen. En dat, lieve lezer, staat buiten kijf.