Maar al te vaak wil ik verantwoordelijkheid nemen voor mijn blogposts, dat heet: ik wil humor, maar dan wel zónder het bespotten van anderen. Dat is best pittig. En heus, ik baal er ook wel eens van dat ik niet onbeschroomd een komische tirade weggeef omdat ik wel degelijk anderen bespot. Ik ben en blijf ook maar die mensch van vleesch en bloedt. Dus resteert er maar één ding, jezelf danig op de hak nemen als in zelfspot.

Zelfspot is een mooi ding. En als ik niet vergeet zowel mezelf als het bloggen niet zo serieus te nemen dan kan het je statistieken laten floreren. Punt van aandacht is wel dat als je al iets wilt bereiken serieus bezig moet zijn. Ik kan dat. Ware het niet dat – ik als regelrechte dramaqueen – serieuzer getinte blogs makkelijker uit de pen kan laten vloeien. Dat vind ik soms echt jammer. Then again, zo is en gaat het leven soms wel. En dit is een lifeblog notabene.

Soms fluit je door het leven omdat alles van een leien dakje gaat. Soms zit je zo te prutten en heb je ’t alleen maar moeilijk, moeilijk, moeilijk. Desalniettemin (mooi woord) kan ik meestal aan het einde van de dag wel weer de zonzijde inzien en komische lichtpuntjes bedenken wat de voorafgaande dag zo speciaal maakte.

Ik moet echter nog leren die zelfspot subtiel over te brengen in m’n schrijfsels. Eens met de feiten op de neus gedrukt worden kan geen kwaad en vandaar dat ik nu bij Evelyne Hermans een cursus volg. Ik ben benieuwd of ze me opnieuw kan kneden. En of ik zonder al teveel propjes schieten naar deze coach kan luisteren en zo mijn schrijven kan verbeteren.

Want wat schrijven en zelfspot betreft mag er bij mij best wat veranderen. Wie weet, zal jij als lezer dan ook meer plezier beleven aan mijn blogposts en meer van dáttum willen…