Mag je op Moederdag eigenlijk wel bekennen dat je dat begrip ‘zelluf doen’ eigenlijk niet zo leuk meer vindt? Misschien dat er een spiegische (ja, het woord is vaut geschreven) redenering achter zit, dat je die slogan ‘zelluf doen’ als puberpeuter maar al te graag hanteerde.

En dat voor het gemak maar vergat door de jaren heen. Dat je baalt omdat – principieel naarmate je wat respectabele levensjaren hebt opgebouwd – van je wordt verwacht dat je alles potdorie ook ‘zelluf kan’ en ‘doet’.

Soms wil ik – koppig – dat gevecht aangaan met de tijd. Terug naar toen moeders handen nog veilig alles voor je deden. Soms wil ik niet loslaten, opdat ik twee handen vrij heb. Soms wil ik weigeren te vliegen…