Met afgrijzen trok ik mijn eerste grijze haar uit op mijn zesentwintigste. Dat krijg je als je een brunette bent. Tegenwoordig hoef ik me als grijze duif louter te bekommeren om ditto wenkbrauwhaartjes, die ik er evenzo vilein uittrek, als soort van pijnlijke zelfkastijding. En het doet er ook niet toe, al trek ik dat grijzer worden er toch nog wel even uit, dat begrijp je vast.

Het is soort van principieel protest omdat je tegenwoordig met respect ‘Mevrouw’ genoemd wordt, zelfs daar waar je al járen komt. En ik zie nu al op tegen Kerstenveloppen, omdat sommige tantes het wagen me aan te schrijven als ‘Mejuffrouw’.

Ach ja, iedereen heeft precies zoveel ijdelheid, als het hem aan verstand ontbreekt…