Met trillend lijf liep hij halfhollend over het weggetje richting zijn onderduikadres, een boerderij in de Zaanstreek. Daarnet had hij de executie gezien van vijf – voor hem vreemde – mannen. Ze werden in lijn – achter elkaar – gepositioneerd. Terwijl de eerste werd gefusilleerd, kreeg de man erachter de volgende kogel en zo de volgende. Net zolang totdat ze allemaal de dood vonden.

Hij moest ervan kotsen naast de weg. Zo angstig was het geweest. En hij maakte dat hij gauw wegkwam.

In de verte hoorde hij achter hem motorische geluiden opdoemen. Hij keek eens voorzichtig om, maar stond al klaar om die duik te nemen in het slootje naast de weg. Inmiddels was hij het gewend. Een rietje van de kant te plukken en daardoor adem te halen als hij langdurig onder water moest blijven schuilen totdat de nazi’s hun razzia’s hadden volbracht.

Een korte indruk van een herinnering van mijn opa die me bijbleef. Mijn opa heeft dit ‘real life’ meegemaakt. Opdat dit nooit meer mag gebeuren.

Ik pleit ervoor dat we voor altijd twee minuten – hoe weinig ook – stil blijven staan voor elke oorlog die onze voorouders moesten doorstaan. Voor een betere toekomst…