Ik was één van die zeven wereldwonderen die veel, ja, sorry @MetroPaulNL, hinder ondervond van die typische dameskwaaltjes. En ik menstrueerde reeds vanaf mijn elfde. De enige troost die dat opleverde was dat op mijn éénenveertigste mijn menopauze volop inzette.

Dé pil werd vrijwel direct voorgeschreven op mijn elfde

Om mijn onderrug pijntjes en onuitstaanbare houding, danwel dat ik het gevoel had dat het einde der tijden nabij was, in de week ervoor zoveel mogelijk tegen te gaan. Tegenwoordig noemt men dat laatste PMS, al wordt het bestaan daarvan ook weer in twijfel getrokken.

Ik werd van de pil – en ik heb zo’n acht soorten mogen uitproberen – niet alleen zo triest, en suf als een konijn met daarnaast het gevoel dat vrijwel niks me nog kon interesseren. Dat vond ik toen al niet prettig. En ik legde die situatie dan ook voor aan mijn huisarts maar die constateerde dat dat gans niet mogelijk was. Het zou geen invloed uitoefenen op 1. je stemming, 2. je fysieke toestand en 3. ik moest me niet zo aanstellen. Dat waren nog eens tijden, joh. Hoezo taboesfeer? En waar kwam die onwetendheid vandaan? Mijnerzijds, of artsgewijs?

Misschien dat mijn pillen-‘allergie’ toen al opspeelde

Want elk pilletje dat me wordt voorgeschreven doet me automatisch terugdenken aan een scène uit de film ‘One flew over a Cuckoo’s Nest’ waar mensen opzettelijk kalmpjes worden gehouden, maar nee geen wonder dat zich dat afspeelt in een psychatrisch centrum.

Mijn denkwijze is dat elke pil die je slikt er eentje teveel is. Plus ik had de ongelooflijke ‘mazzel’ (lees: ironie) dat in mijn wilde jaren AIDS opdook, waardoor condooms des temeer werden geadviseerd. Ik vind dat als ik word verleid tot seks hij dan tenminste die extra moeite mag doen.

Dat, of ik hield dat pilletje stevig tussen mijn benen geklemd…

Hieronder een interessant gesprek op Twitter