‘Heb jij ook zo’n zin in de daghap van vandaag?’ appte een vriendin gistermiddag spontaan. Zonder te vermoeden welke verhalen ze ondertussen zou vertellen en wat die hap precies zou zijn, bedacht ik dat ik wel in was voor dat spontane. We spraken af voor de deur van Vinci Food in Haarlem. Het restaurantje wordt gerund door leerlingen en de ambiance is lekker casual.

Dus bij aankomst begaven we ons naar de fluwelen zithoek, alweer we de wijn even konden voorproeven. We bespraken er ons liefdesleven, in mijn geval vrijwel nihil, en konden hardop dromen hoe we ’t zo graag zouden zien. We bespraken er ons leven dat zo anders is gelopen dan dat we dachten maar waar we beiden niet geheel ontevreden over zijn. We bespraken het toeval, die momenten dat we aan elkaar denken en prompt de telefoon rinkelt omdat juist zij degene is die dan belt. Elke keer weer kan ik me met gerust hart in alle eerlijkheid aan haar karakter laven. Ze waardeert mijn persoontje eens te meer als ik ook eens in boosheid ontsteek. Ze houdt van mijn innerlijke zweepje en de feedback. Ze zegt altijd dat ik juist de zaken zo goed weet te benoemen. Vriendschap die gevierd wordt juist omdat we onafhankelijke maar toch verwante zielen blijken te zijn. Zonder je te willen verliezen in volslagen innigheid, want ook wij kunnen elkaar plots weken dan wel maanden uit het oog verliezen.

En ’t mag de pret niet drukken dat de bestelling opgeven iets langer duurt, de bediening die allemaal stuk voor stuk supervriendelijk is, is immers nog in een leerproces. Ze zijn immers niet bovengemiddeld capabel als in een vijfsterren restaurant. De sfeer is er goed, en je mocht willen dat er veel meer leerbedrijven zijn die dit soort mensen in opleiding stimuleren. Immers, ook zij verdienen het te groeien in zowel leven als beroep. Mijn avond was weer goed…