Ik word regelmatig gedwongen na te denken over de vele spreuken die ik op Twitter voorbij zie komen. Zie onderstaande vraag die vanmorgen voorbij kwam:

What would you attempt to do if you knew you could not fail?

Het speelt al een tijdje, de wens naar een klein asiel hier. Je-weet-wel, zo’n over the top chaotisch huis, waar katten en honden gemoedelijk de overhand hebben. Waar ik niets te vertellen heb. En oh ja, ook graag een sprekende papegaai. Die twee katten, die heb ik al. Een hond in huis nemen, is de volgende stap. Die papegaai, ooit komt die er ook.

Sinds gistermiddag heb ik alle voors en tegens afgewogen, eigenlijk pas nadat ik op de site van Herplaatsing Honden in Nederland zat te kijken en heb zitten kwijlen. Dat is overduidelijk de verkeerde volgorde.

Je moet het éérst met jezelf eens zijn over de voors en tegens, en dan pas op zo’n site gaan kijken.

Want ik zag natuurlijk een geweldig mooi beestje voorbij komen. En ergens in mijn dromen zag ik dat beestje al helemaal opgenomen in de beestenboel hier.

Factoren in de plus

  1. Ik wandel nu dagelijks, minstens een uur, dat reeds zonder hond. Dat doe ik om mijn ledematen in beweging te houden. Als je zoveel tijd zittend doorbrengt, is dat beetje bewegen wat ik doe een minste vereiste. Zonder dat, blokkeert mijn rug.
  2. Daarnaast is frisse lucht opsnuiven en de sereniteit van het bos – hier vrijwel om de hoek – een absolute must. Vooral des morgens.
  3. Ik heb genoeg liefde in huis om nog een beestje een goed huis te bieden.

Factoren die tegen me werken

  1. Ik ben totaal niet consequent in het opvoeden
  2. Wat als het beestje ziek is/wordt financieel?
  3. Kan ik het mijn feline vriendjes wel aandoen, deze aanwinst?

Zie, de plussen en minnen staan bij mij in evenwicht. Toch twijfel ik nog heel veel, en dan met name omdat je nooit precies weet wat je te wachten staat. Zelfs al kan ik stellen dat ik mijn hele leven al gewend ben als hondenbaasje.

Het is voornamelijk mijn innerlijke criticus die roet in het eten gooit. En dat is dan weer typisch zo’n gevalletje dat je dat risico niet durft te nemen. Nu weet ik ook, dat met dat risico nemen eerlijkheid ten aanzien van jezelf het belangrijkst is. Dus pleeg ik nu, heel deep down mijn hart steeds opnieuw een kans te geven. After all, kun je ook téveel nadenken…

Tot slot, mocht men me op andere gedachten proberen te brengen…:

Do not let someone’s else’s opinion of you become your reality ~ Les Brown